Ταξίδι με την μοναξιά

Πριν από ένα χρόνο απέκτησα μετα από πολύ κόπο και υπομονή μία μοτοσυκλέτα μεσαίου κυβισμού ικανή όμως για διαδρομές αρκετών χιλιομέτρων. Για την ακρίβεια αντικατέστησα την παλιά μικρού κυβισμού μηχανή μου. Το μόνιμο παράπονο μου ήταν, και ακόμα είναι, ότι κανείς από τους φίλους μου δεν έχει το ίδιο πάθος για την μοτοσυκλέτα και δεν έχω έναν άνθρωπο να πάω ένα ταξιδάκι. Πέρυσι το καλοκαίρι λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω στην Φλορεντία σε μια φίλη μου που θα ήταν εκεί για 6 μήνες. Χωρις δεύτερη σκέψη και χωρίς να έχω προηγούμενη εμπειρία αποφάσισα να πάω με την μηχανή. Εννοείτε ότι δεν βρήκα δεύτερο τρελό ή τρελή να ακολουθήσει ούτε καν σαν συνεπιβάτης.

Οι φίλοι με βρίζανε, που πας δεν ξέρεις τίποτα θα πιαστείς είναι μεγάλο ταξίδι δεν ξέρεις τους δρόμους και πολλα άλλα τόσο ενθαρυντικά σχόλια άκουσα πριν ξεκινήσω. Οι γονείς το ίδιο τροπάριο με εντονότερο ύφος, απαγορευτικό. Η κοπελιά χειρότερη και από τους γονείς. Ολα τα λόγια έπεσαν στο κενό, είμαι λίγο πεισματάρης θα έλεγα, εγώ το είχα πάρει απόφαση το ταξίδι θα το κάνω ο κόσμος να χαλάσει.

Έτσι λοιπόν ετοιμάστηκα για το ταξίδι, έβγαλα εισιτήρια(από Ανκόνα πήγα), πήρα χάρτη, διάλεξα και διαδρομή με την βοήθεια του διαδυκτίου, και ένα πρωί φορτώνω το μηχανάκι μου και φεύγω. Πρώτη στάση στην Πάτρα, αναμονή για το πλοίο παρέα με κάτι φίλους από εκεί και πίνοντας κάτι ουζάκια ξεκίνησα το ταξίδι στην άγνωστη για μένα Ιταλία,.μόνος και στην μηχανή και στο πλοίο. Ύστερα από 21 ώρες ακτοπλοικού ταξιδιού φτάνω κατά το μεσιμεράκι Ανκόνα και αφού πήρα τις πληροφορίες μου από δύο Βορειο Ελλαδίτες μοτοσυκλετιστές που θα έκαναν τον γύρο τις Ιταλίας ξεκινάω για Φλωρεντία.

Διένυσα 167 χιλιόμετρα στην Autostrada και άλλα 130 σε επαρχιακό δρόμο έφτασα 3 ώρες αργότερα (δεν ξέρω αν έκανα γρήγορα ή όχι) ελάχιστα κουρασμένος και με ένα ελαφρύ πόνο στην μέση στον σταθμό της Φλωρεντίας. Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη, κάθισα σε ένα παγκάκι και για πέντε λεπτά φορώντας ένα χαμόγελο ικανοποίησης και ευτυχίας κοιτούσα το μηχανάκι μου και δεν έκανα τίποτα άλλο. Τα είχα επιτέλους καταφέρει μόνος και τρελός.

Πέντε μέρες έκατσα εκεί και έκανα και αρκετές εξορμήσεις στις γύρω πόλεις και χωρια, για τους δρόμους δεν είναι ανάγκη να αναφερθώ, είναι απλά καλύτεροι από τους δικούς μας. Το ταξίδι του γυρισμού πιο έυκολο είχα και την εμπειρία του πήγαινε, μόνο που με πρόδωσε το μηχανάκι μου λίγο μετά την Πάτρα έσπασε ο λαιμός της εξάτμισης και έφτασα Αθήνα χωρίς εξάτμιση καβάλα στο on-off choperακι μου. Το ταξιδάκι μου τελείωσε και αμέσως άρχισα να κάνω όνειρα για το επόμενο.

Επόμενος στόχος με παρέα ή μόνος..... Κωνσταντινούπολη....

alpan13

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Άποψη της Φλορεντίας από ψηλά