ΑΒΕΒΑΙΟ ΑΥΡΙΟ..

Αφορμή για να γραφεί αυτό το κείμενο στάθηκαν οι πανελλήνιες εξετάσεις που καλούνται να δώσουν οι μαθητές τρίτης λυκείου όλης της χώρας. Όπως είναι γνωστό τα αποτελέσματα των εξετάσεων αυτών είναι και εκείνα που θα κρίνουν την εισαγωγή των μαθητών σε ανώτατες σχολές. Εδώ πέρα γεννιέται το ερώτημα «μετά το πανεπιστήμιο τι?», είναι πλέον αποδεκτό ότι το πτυχίο του πανεπιστιμίου είναι ακόμα ενα χαρτί που μπορεί να προσθέσει κάποιος στην συλλογή του καθώς είναι απαραίτητο πια να προχωρίσει κανείς σε μεταπτυχιακές σπουδές και πολύ συχνά, ανάλογα με το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει, σε διδακτορικό. Άγχος, στεναχώρια και απογοήτευση είναι μόνο μερικά από τα συναισθήματα που περνά ενάς μαθητής και που δοκιμάζουν ακόμα περισσότερο τον πνευματικό του κόσμο.. δεν θα ήταν πρέπον να χαρακτηρίσουμε τον τρόπο διδασκαλείας κάποιων μαθημάτων που κανονικά θα μπορούσαν να αποβούν πολύ χρήσιμα αλλά λόγω της υποχρεωτικής αποστήθισης (πχ αρχές οργάνωσης και διοίκησης επιχειρήσεων,βιολογία) να χάνουν αυτό το προνόμιο και να γίνονται μισητά από τους μαθητές που δεν έχουν την ικανότητα του «παπαγαλισμού». Η ανάγκη για μεταπτυχιακές σπουδές οδηγούν στην υπερεξειδίκευση του ατόμου, έτσι δεν ακούς πια γιατρός ή ακόμα και χειρούργος καρδιάς αλλά χειρούργος καρδιάς με ειδικότητα την τοποθέτηση βηματοδότη.. πως είναι δυνατόν κανείς να πιστεύει οτι ακόμα και με μεταπτυχιακό η πρώτη δουλειά που θα βρει θα είναι παρεμφερές με το πτυχίο του την στιγμή που έχει σπουδάσει κάτι τόσο εξεζητημένο; Πέραν τούτου ειδικά στην χώρα μας ακούμε συχνά για φαινόμενα ανεργείας, ώστε ακόμα και αν δεν υπήρχαν ολα τα άλλα έχουμε να φοβηθούμε και την πιθανή ανεργεία στο χώρο του επαγγέλματος που θα επιλέξουμε, αποτέλεσμα τούτου οι συχνές συζητήσεις του τύπου «οχι μην επιλέξεις αυτές τις σπουδές είναι πλέον κορεσμένες» τότε πως τονίζεται στους νέους να επιλέξουν εκείνο το πανεπιστήμιο που ανταποκρίνεται στις αρέσκειες τους; και αν είναι κορεσμένη σχολή; Από καιρό έχουν εμφανισθεί φαινόμενα κατά τα οποία πτυχιούχοι πανεπιστημίων καταλήγουν να δουλεύουν σε σουβλατζίδικα ή σε ταξι, ποιός ο λόγος να σπουδάσουν αυτοί οι άνθρωποι εφόσον θα κάνουν μαύρα μάτια να βρουν δουλειές?

Το εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στερεί από τους μαθητές τα καλύτερα χρόνια τους και χωρίς εκείνοι μάλιστα να βλέπουν κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα.. ζούμε σε μια κοινωνία που πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι γνωριμίες και όχι οι σπουδές ή το πιθανό ταλέντο που έχει κάποιος. Ποιά είναι εκείνη η κινητήρια δύναμη λοιπόν που θα με κάνει να θελήσω να διαβάσω προκειμένου να μπω σε μια σχολή ή να σπουδάσω με υπερβάλλοντα ζήλο; Δυστηχώς τέτοιες ερωτήσεις κατακλίζουν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες και ενώ θέλω και επιδιώκω να πετύχω σε κάποιο χώρο δεν βρίσκω τον λόγο..

Αντώνης