Σκέψεις 2.46π.μ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι να γράψω... Γράφω για να περάσει η ώρα, να νυστάξω, να ξεφύγει η προσοχή μου. Άντε θα κοιμηθώ ποτέ; έχω και σχολή αύριο βρέχει κιόλας. Τι θα γίνει, θα ξεκαθαρίσει ποτέ αυτή η κατάσταση; Πόσο θα περιμένω; Δεν ξέρω... Είμαστε τσακωμένοι; Γιατί δεν μου τα λες στα μούτρα μου; Το Σαββατόβραδο ήταν αξέχαστο. Χοντρέ έδωσες ρέστα... Η Παρασκευή είχε σημεία και τέρατα... Χαρά, ξενέρα, καφρίλες, ξενέρα, μέθη, ύψιστη στεναχώρια, κλάμα... κι άλλο κλάμα, αδιαφορία, ανακούφιση (αγάπη;). Ντίνο αλήθεια ρε φίλε SORRY! ίσως έκανα μεγάλη μα#$*ία.. Τι κόλλημα έχω φάει ρε πού*$#η μου;(σόρρυ για το λεξιλόγιο) Μαρία θα προλάβω να σε δω; Άραγε θα μου μιλήσει αύριο; Μπα.. Ίσως αν θέλει να βγει... Η άλλη η ηλίθεια γιάτι με θάβει έτσι; Πάνο και Joshua μου λείπετε... ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Θέλω ένα μέρος ναράζω με την παρέα μου. Θα με πάρει στα σοβαρά αυτή η κοπέλα; Όχι! Μπόρει και να μέχει πάρει βασικά, αλλά, θέλει τον άλλο. Καλά Τέλος δεν γράφω άλλα για τώρα._

Αντώνης

Love

Love is when you miss him even before he's gone,

When you could listen to him talk all nightAnd never get tired of hearing his voice,

When the sound of his name sends chills down your spine,

And when you see his smile the second you close your eyes!

- Adriene Auckerman -

Φωτογραφία από Αντώνη

Αντώνης