Σκέψεις 2.46π.μ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι να γράψω... Γράφω για να περάσει η ώρα, να νυστάξω, να ξεφύγει η προσοχή μου. Άντε θα κοιμηθώ ποτέ; έχω και σχολή αύριο βρέχει κιόλας. Τι θα γίνει, θα ξεκαθαρίσει ποτέ αυτή η κατάσταση; Πόσο θα περιμένω; Δεν ξέρω... Είμαστε τσακωμένοι; Γιατί δεν μου τα λες στα μούτρα μου; Το Σαββατόβραδο ήταν αξέχαστο. Χοντρέ έδωσες ρέστα... Η Παρασκευή είχε σημεία και τέρατα... Χαρά, ξενέρα, καφρίλες, ξενέρα, μέθη, ύψιστη στεναχώρια, κλάμα... κι άλλο κλάμα, αδιαφορία, ανακούφιση (αγάπη;). Ντίνο αλήθεια ρε φίλε SORRY! ίσως έκανα μεγάλη μα#$*ία.. Τι κόλλημα έχω φάει ρε πού*$#η μου;(σόρρυ για το λεξιλόγιο) Μαρία θα προλάβω να σε δω; Άραγε θα μου μιλήσει αύριο; Μπα.. Ίσως αν θέλει να βγει... Η άλλη η ηλίθεια γιάτι με θάβει έτσι; Πάνο και Joshua μου λείπετε... ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Θέλω ένα μέρος ναράζω με την παρέα μου. Θα με πάρει στα σοβαρά αυτή η κοπέλα; Όχι! Μπόρει και να μέχει πάρει βασικά, αλλά, θέλει τον άλλο. Καλά Τέλος δεν γράφω άλλα για τώρα._

Αντώνης