Eις μνήμην

Ταξιδεύω με την σκέψη μου δύο χρόνια πίσω Κυριακή 30 Μαίου 2004 βρίσκομαι στο λεωφορείο και επιστρέφω από ένα από τα πολλά διήμερα στην Πάτρα. Καθόμουν ήσυχα και ωραία βυθισμένος στις σκέψεις μου και στις αναμνήσεις του ταξιδιού, και χτυπάει το τηλέφωνο κοιτάω, ήταν ένας συμμαθητής μου από το λύκειο, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να έχει πάρει για καλό, και όντως, δεν μου διαβίβασε και τα πιο καλά νέα. Μεταφέρω τα λόγια του όπως τα ξεθάβω από την λήθη:’Χτες το βράδυ έγινε ένα ατύχημα και χάσαμε τον Μάριο’. Μετά επακολούθησαν τα διαδικαστικά πως, γιατί πότε και πού είναι η κηδεία.

Η αλήθεια είναι ότι δεν κλονίστηκα και ιδιαίτερα και είπα από μέσα μου θα πάω στην κηδεία για το τυπικό της υπόθεσης ούτως η άλλως δεν κάναμε και πολύ παρέα. Ήρθε λοιπόν η μέρα 1 Ιουνίου 2004, τι ειρωνία την ίδια μέρα μια συμμαθήτριά μας έχει γενέθλεια, στο νεκροταφείο της Σταμάτας κόσμος πολύς συμμαθητές συνφοιτητές συγγενείς και φίλοι. Κάτι τέτοιες στιγμές συναντάς ανθρώπους που έχεις να τους δεις χρόνια και δεν μπορείς να χαρείς και ιδιαίτερα. Μεχρι στιγμής όλα καλά. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν και πολύ συντετριμμένος, μέχρι την στιγμή της ταφής και του ανοίγματος του φέρετρου όπου ο πατέρας του αδικοχαμένου φωνάζει με λιγμούς ζητώντας από την υπέρτατη δύναμη να του φέρει πίσω τον υιό του,βλέπετε ήταν μοναχοπαίδι, εκεί λύγισα ήταν κάτι το αναπάντεχο δεν το περίμενα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου.

Μάλλον όλη μου η συγκίνηση να ήταν και από τύψεις, ο Μάριος βλέπετε δεν ήταν αυτό που λέγαμε στο σχολείο μάγκας τον είχαμε λίγο στο περιθώριο, κάτι το οποίο ποτέ δεν εξηγήθηκε με λογικά επιχειρήματα διότι ο συγχωρεμένος μετά το σχολείο είχε κάνει αρκετά σπουδαία πράγματα, και τα είχε καταφέρει θαυμάσια.

Μετά από κάτι τέτοια ταρακουνήματα εκτιμάς την ζωή καλύτερα και σταματάς να ασχολείσαι με μικρότητες και διάφορα συμπλέγματα. Επίσης δεν στεναχωριέσαι με μικρά ασήμαντα πράγματα σε σχέση με το θείο δώρο της ζωής, .οπως το ότι μου χάλασε το αυτοκίνητο ή οτι με παράτησε η γκόμενα.

Αφιερωμένο σε εσένα Μάριε!

Καλό ταξίδι!!!!!

alpan13

Αθήνα Πάτρα σε 7 ώρες

Αρχές Νοεμβρίου αποφασίσαμε με το φιλαράκι μου εκδρομή στην Πάτρα καβάλα στα ωραία μας μηχανάκια, έτσι να ξεκαπνίσουμε και να σπάσουμε λίγο την καθημερινότητα. Η διαδρομή γνωστή, ο καιρός προβλεπόταν καλός οπότε θα πηγαίναμε ήσυχα, όμορφα, ξεκούραστα και ωραία! Θα ξεκινούσαμε κύριοι και θα φτάναμε κύριοι! Όλα ιδανικά δηλαδή για μια διήμερη εκδρομή!

Σε όλα αυτά κάτι δεν μας άρεσε καθόλου μα καθόλου όμως. Γιατί ξεκούραστα? Γιατί ήσυχα? Γιατί ωραία? Όχι θα πάμε Πάτρα αλλά από αλλού, μήπως από κάτω από την παλιά εθνική και ύστερα παραλιακά. Λάθος! Θα το πω απλά όπως μου το είπαν και εμένα "Εφτά επί Θήβας"!

Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι?

Από πάνω λοιπόν Μάνδρα, Λειβαδιά, Αράχωβα, Ιτέα, Ναύπακτος, Ζεύξη Ρίο-Αντίριο και φτάσαμε.

Ξεκινάω λοιπόν δύο το μεσημέρι από το σπίτι μου, κίνηση ελάχιστη. Πρώτη στάση Ομόνοια αφού πρώτα ξεφτιλίστηκα αφου στον δρόμο συνάντησα τον Bill που με Scooter κάναμε την ίδια ώρα για να φτάσουμε(ελέω φωτεινών σηματοδοτών). Η γνωστή αναμονή μέχρι να έρθει ο συνοδοιπόρος, αυτό το παιδί πάντα αργεί. Επόμενη στάση για την κινητήρια δύναμη την καλή μας βενζίνη! Γέμισμα έλεγχος ελαστικών και φύγαμε!

Στρίβουμε για Μάνδρα Αττικής και συνεχίζουμε. Έχουμε αποφασίσει στάση στην Λειβαδιά για σουβλάκι! Όντως Λειβαδιά φτάσαμε σουβλάκι μυρίσαμε ψάξαμε αλλά ποτέ δεν φάγαμε! Οπότε βολευτήκαμε με λίγο νεράκι και είπαμε να φάμε στην Αράχωβα! Διαδρομή ωραία με στροφές και ευθείες ίσα για να μην βαριέσαι. Η πιο ωραία εικόνα που μου έχει μείνει είναι όταν φτάνουμε Αράχωβα και την βλέπω από μακριά να ξεπροβάλλει. Δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίεσει μέσα μου αν όντως είναι ωραία η εικόνα ή απλά πεινούσα και έβλεπα την λύτρωση στο γουργούρισμα του στομαχιού μου!

Ύστερα από αρκετό ψάξιμο βρήκα το σουβλατζίδικο που έψαχνα το οποίο δεν χρειαζόταν καθόλου ψάξιμο είναι πάνω στον κεντρικό. Δύο πίτες λοιπόν στου Λοσάντα με θέα τα μηχανάκια μας. Μόλις μας είχε κρυφτεί ο ήλιος οπότε προβλεπόταν αρκετό κρύο στο κατέβασμα. Όπως και έγινε αλλά ευτυχώς μόλις κατεβήκαμε λίγο και φτάσαμε πιο κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας ο καιρός γλύκανε και σώσαμε τα κοκαλάκια μας από το ψύχος.

Συνεχίσαμε ήρεμα στα ωραία στροφιλίκια στης Ιτέας και φτάσαμε Ναύπακτο. Στον δρόμο συναντήσαμε μια παρέα που ερχόντουσαν από απέναντι με soupersport σε στάσεις κάπως ξύνοντας γόνατα και ακριβώς από πισω τους ένα μικρό κομβόι με παπιά ξύνοντας τισ μύτες τους. Multi coulti αναβάτες(η αλλιώς στραβοί κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα). Καφές και ξεμούδιασμα με ωραία θέα το κάστρο.

Περάσαμε την φωτισμένη γέφυρα σιγά σιγά και ύστερα από πέντε λεπτάκια ήμασταν στη Πάτρα. Ώρα αφίξεως 9:00 μ.μ. Εφτά ολόκληρες ώρες γιατί όπως είχε πει και ο ποιητής σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά η διαδρομή.....

alpan13

ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΛΑΘΟΣ..

Μέσα στην κοινωνία που ζούμε εμείς οι νέοι και νέες έχουμε παρασυρθεί σε έναν άδοξο τρόπο να κρίνουμε. Όταν βρισκόμαστε με μια παρέα και κάνουμε αστεία ο ένας στον άλλον, κάποια στιγμή κάποιος θα βρει την ευκαιρία να σχολιάσει μεταξύ σοβαρού και αστείου με άσχημο ύφος. Το άτομο που θα σχολιαστεί είναι βέβαιο πως θα παρεξηγηθεί και θα αρχήσουν μια λογομαχεία που στο τέλος κανείς μας δεν ξέρει που θα καταλήξει.
Ο άνθρωπος έχει έμφυτη την ικανότητα του να κρίνει και να κρίνεται. Όμως στην πορεία πρέπει να συνειδητοποιήσει πως υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή και ένας συγκεκριμένος τόπος στον οποίο θα πεί κάτι για τον άλλον. Το να “πετάμε σπόντες” προς τον φίλο μας μπροστά στη παρέα, δεν μας ανακυρίσει μάγκες, είναι απλά ένα κακόγουστο αστείο με το οποίο παραδόξως γελάμε. Άρα αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι το να κρίνουμε σωστά
Σωστή κρίση δεν έχει σχέση μόνο με τον τόπο και τον χρόνο που προανέφερα. Αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει. Κατά τη γνώμη μου αν θέλουμε να πούμε κάτι για κάποιον θα πρέπει να το πούμε “ντόμπρα” στον ίδιο και δεν θα πηγαίνουμε πίσω από τις πλάτες του να τα λέμε. Το να μην λέγαμε κάτι ή να το λέγαμε στα κρύφα θα δημιουργούσε ακόμα παραπάνω προβλήματα.
Το να κρίνουμε λάθος μας φέρνει στο μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα του εκδικητικού ανθρώπου που θέλει να μας στριμώξει σε μια γωνιά για το σφάλμα που είχαμε κάνει. Ακόμα δημιουργούνται φήμες με κεντρικό πρόσωπο εμάς, που μας καταονομάζει σπιούνους,κακούς ακόμα και αναίσθητους. Και όλα αυτά γιατί είπαμε τι γνώμη μας για κάποιον ή για μια κατάσταση. Αυτό είναι το συνήθες ρίσκο που καλλούμαστε να πάρουμε όταν θέλουμε να πούμε κάτι “κακό” κάποιον.
Όμως τί γίνεται όταν ο θήτης γίνεται θήραμα; Σίγουρα κανείς από εμάς δεν θα ήθελε να βρεθεί στο κόσμο των σχολιων. Και να νιώσει την εμπειρία του να σε “βομβαρδίζουν” αρνητικά σχόλια. Η αντίδραση του καθενός είναι ανάλογη με την προσωπικότητα του. Φεριπείν, μπορεί να βυθιστεί σε μια στεναχώρια απερίγραπτη. Το να σκέφτεσαι ότι σε σχολίαζουν κάποιοι ανίδαιοι ενώ εσύ απλά είσαι ο εαυτός σου σε κάνει να νιώθεις άβολα. Να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις γύρω σου,τους φίλους σου και τις οποιεσδήποτε καταστάσεις.
Σκέψου πριν κρίνεις/σχολίασεις κάποιον.
Αφορμή γραφής αυτού του κειμένου πρόσφατα γεγονότα.
Πάρις

ΑΒΕΒΑΙΟ ΑΥΡΙΟ..

Αφορμή για να γραφεί αυτό το κείμενο στάθηκαν οι πανελλήνιες εξετάσεις που καλούνται να δώσουν οι μαθητές τρίτης λυκείου όλης της χώρας. Όπως είναι γνωστό τα αποτελέσματα των εξετάσεων αυτών είναι και εκείνα που θα κρίνουν την εισαγωγή των μαθητών σε ανώτατες σχολές. Εδώ πέρα γεννιέται το ερώτημα «μετά το πανεπιστήμιο τι?», είναι πλέον αποδεκτό ότι το πτυχίο του πανεπιστιμίου είναι ακόμα ενα χαρτί που μπορεί να προσθέσει κάποιος στην συλλογή του καθώς είναι απαραίτητο πια να προχωρίσει κανείς σε μεταπτυχιακές σπουδές και πολύ συχνά, ανάλογα με το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει, σε διδακτορικό. Άγχος, στεναχώρια και απογοήτευση είναι μόνο μερικά από τα συναισθήματα που περνά ενάς μαθητής και που δοκιμάζουν ακόμα περισσότερο τον πνευματικό του κόσμο.. δεν θα ήταν πρέπον να χαρακτηρίσουμε τον τρόπο διδασκαλείας κάποιων μαθημάτων που κανονικά θα μπορούσαν να αποβούν πολύ χρήσιμα αλλά λόγω της υποχρεωτικής αποστήθισης (πχ αρχές οργάνωσης και διοίκησης επιχειρήσεων,βιολογία) να χάνουν αυτό το προνόμιο και να γίνονται μισητά από τους μαθητές που δεν έχουν την ικανότητα του «παπαγαλισμού». Η ανάγκη για μεταπτυχιακές σπουδές οδηγούν στην υπερεξειδίκευση του ατόμου, έτσι δεν ακούς πια γιατρός ή ακόμα και χειρούργος καρδιάς αλλά χειρούργος καρδιάς με ειδικότητα την τοποθέτηση βηματοδότη.. πως είναι δυνατόν κανείς να πιστεύει οτι ακόμα και με μεταπτυχιακό η πρώτη δουλειά που θα βρει θα είναι παρεμφερές με το πτυχίο του την στιγμή που έχει σπουδάσει κάτι τόσο εξεζητημένο; Πέραν τούτου ειδικά στην χώρα μας ακούμε συχνά για φαινόμενα ανεργείας, ώστε ακόμα και αν δεν υπήρχαν ολα τα άλλα έχουμε να φοβηθούμε και την πιθανή ανεργεία στο χώρο του επαγγέλματος που θα επιλέξουμε, αποτέλεσμα τούτου οι συχνές συζητήσεις του τύπου «οχι μην επιλέξεις αυτές τις σπουδές είναι πλέον κορεσμένες» τότε πως τονίζεται στους νέους να επιλέξουν εκείνο το πανεπιστήμιο που ανταποκρίνεται στις αρέσκειες τους; και αν είναι κορεσμένη σχολή; Από καιρό έχουν εμφανισθεί φαινόμενα κατά τα οποία πτυχιούχοι πανεπιστημίων καταλήγουν να δουλεύουν σε σουβλατζίδικα ή σε ταξι, ποιός ο λόγος να σπουδάσουν αυτοί οι άνθρωποι εφόσον θα κάνουν μαύρα μάτια να βρουν δουλειές?

Το εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στερεί από τους μαθητές τα καλύτερα χρόνια τους και χωρίς εκείνοι μάλιστα να βλέπουν κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα.. ζούμε σε μια κοινωνία που πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι γνωριμίες και όχι οι σπουδές ή το πιθανό ταλέντο που έχει κάποιος. Ποιά είναι εκείνη η κινητήρια δύναμη λοιπόν που θα με κάνει να θελήσω να διαβάσω προκειμένου να μπω σε μια σχολή ή να σπουδάσω με υπερβάλλοντα ζήλο; Δυστηχώς τέτοιες ερωτήσεις κατακλίζουν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες και ενώ θέλω και επιδιώκω να πετύχω σε κάποιο χώρο δεν βρίσκω τον λόγο..

Αντώνης

ΦΙΛΙΑ, ΤΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ..

Θα αρχίσω το δικό μου κείμενο με ένα ριτό που είπαν οι :
Trey Parker και Matt Stone...

«I've learned that all a person has in life is family and friends. If you lose those, you have nothing, so friends are to be treasured more than anything else in the world.»

Αυτά τα λόγια δείχνουν σε όλους μας πως η φιλία και το να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς να στηριχτείς πάνω στις δύσκολες στιγμές, είναι ένα από τα πιό σημαντικά πράγματα πού μπορεί να έχει κανείς κατά τη διάρκεια της ζωής του...
Όλοι μας έχουμε, κάποια στιγμή, νιώσει την αγάπη που μας δίνουν τα κοντινά πρόσωπα. Αυτή είναι που μας γεμίζει με αυτοπεποιήθηση και ενέργεια στο να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές δυσκολίες. Όμως αυτή δεν είναι πάντοτε αληθινή. Υπάρχουν άνθρωποι που μας πλησιάζουν μόνο και μόνο γιατί ήμαστε ωραίοι σε εμφάνιση, ή επειδή έχουμε αρκετά λεφτά ή και επειδή θέλουν να μας βλάψουν. Τέτοιο είδος αγάπης έχει σκοπό μόνο να μας ¨ρίξει¨ το ηθικό και να στραφούμε προς τον εαυτό μας. Πολύ συχνά δημιουργούνται πιό σοβαρά προβλήματα όπως κατάθλιψη πού μπορεί να ξεπεραστεί με ιατρική βοήθεια.
Πώς ξέρω ότι ο φίλος μου προσπαθεί να με κοροϊδέψει;
Είναι μια πολύ σοβαρή ερώτηση πού πολλοί άνθρωποι κάνουν στον εαυτό τους. Πιστεύω πως δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση, αλλά διαφέρει ανά άτομο και προσωπικότητα. “Εμπιστεύσου το ένστικτό σου”
λένε μερικοί. Μπορεί και να έχουν και δίκιο, όμως αν το ένστικτο σου κάνει λάθος;
Έτσι περνάμε στην απώλεια ενός πολύ καλού μας φίλου...
Το να χάνεις έναν αγαπημένο σου, είτε από δικό σου λάθος είτε από δικό του, θεωρείται πολύ σημαντικό. Μας αφήνει ένα κενό πού μας επηρέαζει αρκετά στο να συναναστραφούμε με συνομίλικους μας. Έτσι το να υπάρχει ένα είδος “υποχωρήσεων” στη σχέση, μας βοηθάει στο να την κρατήσουμε χωρίς να γευτούμε τον πόνο.
Βέβαια, υπάρχει και η συγχώρεση. Με αυτή όλα γίνονται καλύτερα. Όμως, πώς γίνεται να τον/την συγχωρέσω ενώ μου έχει κάνει κακό;
Πολλοί δεν το σκέφτονται σοβαρά αυτό το θέμα και μέσα στην στεναχώρια τους κάνουν λάθη που ίσως να τους προκαλέσει παραπάνω προβλήματα. Σε καμία περίπτωση δεν λέω πως προκαλεί μόνο κακό, αλλά πρέπει να το σκεφτούμε σοβαρά πριν κάνουμε οτιδίποτε. Αλλά αν πιστεύετε πως μόνο έτσι θα φτιάξουν τα πράγματα, τότε επιχειρήστε το.
Τελειώνοντας θα ήθελα να προσθέσω πως υπάρχουν και φιλίες που κρατάνε για πάρα πολλά χρόνια. Τέτοιες είναι οι φίλιες που ξεχωρίζουν, που καταλαβαίνουν τα άτομα πως χωρίς τον άλλον δεν υπάρχουν, που συμπληρώνει ο ένας τον άλλον. Αλλά και πάλι, κάλλιστα μπορεί να διαλυθεί από μια άθελη κίνηση του ενός...
Μίλησα σαν απλώς άνθρωπος, όχι σαν ειδικός.
Πάρις

Ταξίδι με την μοναξιά

Πριν από ένα χρόνο απέκτησα μετα από πολύ κόπο και υπομονή μία μοτοσυκλέτα μεσαίου κυβισμού ικανή όμως για διαδρομές αρκετών χιλιομέτρων. Για την ακρίβεια αντικατέστησα την παλιά μικρού κυβισμού μηχανή μου. Το μόνιμο παράπονο μου ήταν, και ακόμα είναι, ότι κανείς από τους φίλους μου δεν έχει το ίδιο πάθος για την μοτοσυκλέτα και δεν έχω έναν άνθρωπο να πάω ένα ταξιδάκι. Πέρυσι το καλοκαίρι λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω στην Φλορεντία σε μια φίλη μου που θα ήταν εκεί για 6 μήνες. Χωρις δεύτερη σκέψη και χωρίς να έχω προηγούμενη εμπειρία αποφάσισα να πάω με την μηχανή. Εννοείτε ότι δεν βρήκα δεύτερο τρελό ή τρελή να ακολουθήσει ούτε καν σαν συνεπιβάτης.

Οι φίλοι με βρίζανε, που πας δεν ξέρεις τίποτα θα πιαστείς είναι μεγάλο ταξίδι δεν ξέρεις τους δρόμους και πολλα άλλα τόσο ενθαρυντικά σχόλια άκουσα πριν ξεκινήσω. Οι γονείς το ίδιο τροπάριο με εντονότερο ύφος, απαγορευτικό. Η κοπελιά χειρότερη και από τους γονείς. Ολα τα λόγια έπεσαν στο κενό, είμαι λίγο πεισματάρης θα έλεγα, εγώ το είχα πάρει απόφαση το ταξίδι θα το κάνω ο κόσμος να χαλάσει.

Έτσι λοιπόν ετοιμάστηκα για το ταξίδι, έβγαλα εισιτήρια(από Ανκόνα πήγα), πήρα χάρτη, διάλεξα και διαδρομή με την βοήθεια του διαδυκτίου, και ένα πρωί φορτώνω το μηχανάκι μου και φεύγω. Πρώτη στάση στην Πάτρα, αναμονή για το πλοίο παρέα με κάτι φίλους από εκεί και πίνοντας κάτι ουζάκια ξεκίνησα το ταξίδι στην άγνωστη για μένα Ιταλία,.μόνος και στην μηχανή και στο πλοίο. Ύστερα από 21 ώρες ακτοπλοικού ταξιδιού φτάνω κατά το μεσιμεράκι Ανκόνα και αφού πήρα τις πληροφορίες μου από δύο Βορειο Ελλαδίτες μοτοσυκλετιστές που θα έκαναν τον γύρο τις Ιταλίας ξεκινάω για Φλωρεντία.

Διένυσα 167 χιλιόμετρα στην Autostrada και άλλα 130 σε επαρχιακό δρόμο έφτασα 3 ώρες αργότερα (δεν ξέρω αν έκανα γρήγορα ή όχι) ελάχιστα κουρασμένος και με ένα ελαφρύ πόνο στην μέση στον σταθμό της Φλωρεντίας. Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη, κάθισα σε ένα παγκάκι και για πέντε λεπτά φορώντας ένα χαμόγελο ικανοποίησης και ευτυχίας κοιτούσα το μηχανάκι μου και δεν έκανα τίποτα άλλο. Τα είχα επιτέλους καταφέρει μόνος και τρελός.

Πέντε μέρες έκατσα εκεί και έκανα και αρκετές εξορμήσεις στις γύρω πόλεις και χωρια, για τους δρόμους δεν είναι ανάγκη να αναφερθώ, είναι απλά καλύτεροι από τους δικούς μας. Το ταξίδι του γυρισμού πιο έυκολο είχα και την εμπειρία του πήγαινε, μόνο που με πρόδωσε το μηχανάκι μου λίγο μετά την Πάτρα έσπασε ο λαιμός της εξάτμισης και έφτασα Αθήνα χωρίς εξάτμιση καβάλα στο on-off choperακι μου. Το ταξιδάκι μου τελείωσε και αμέσως άρχισα να κάνω όνειρα για το επόμενο.

Επόμενος στόχος με παρέα ή μόνος..... Κωνσταντινούπολη....

alpan13

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Άποψη της Φλορεντίας από ψηλά

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!!!

Ύστερα από βαθιά περισυλλογή και πολλές ώρες σκέψης ξεκινάμε την δικιά μας γωνιά στο διαδύκτιο. Μας ευχόμαστε καλή αρχή και περιμένουμε την ενεργώ συμμετοχή σας. Πιθανά ορθογραφικά και γραμματικά λάθη παρακαλούμε να συγχωρεθούν.